Alles over boeken, literatuur en lezen.

In dit gastenboek kunt u iets vertellen over de boeken die u aan het lezen bent.
U kunt hier ook citaten gebruiken rond een bepaald thema.
Dit is toegestaan op grond van het auteursrecht, mits het citaat niet langer is dan voor het doel noodzakelijk is en de bron vermeld wordt.
Een citaat moet u dus beperken dat wat nodig is om de link met uw gekozen thema te tonen en u moet aan het eind schrijver, titel, jaar en uitgever noemen.


Om een bericht te plaatsen dient u in te loggen: Ga naar login pagina .

pagina 1/3

Koolmees
13-7-2024 17:52:45

Fijne rubriek en daarom deel ik dit boek.Carolina Kingsolver schreef Demon Copperhead. Het geweldige verhaal van joch wat deugd en je hart verwarmd.
Tot mijn grote plezier staat het in de top 24 van de Volkskrant, en durf ik mijn plezier te delen.


Nannie Nieland
11-6-2024 14:45:43

Vandaag zal ik de laatste bladzijden lezen van een boek dat me heeft aangegrepen. Het is een hartverscheurend verhaal over de liefde tussen een jonge vrouw en een oudere man. Hun ontmoeting lijkt een gelukstreffer, maar blijkt noodlottig. Ze doen er alles aan om elkaar vast te houden, maar ze verliezen zichzelf en uiteindelijk ook elkaar. Tegelijkertijd valt het land waarin ze wonen en zich ondanks alle belemmeringen thuis voelen - de DDR - uit elkaar.

De titel van het boek is al even goed gekozen als de parallel tussen de fictieve en de werkelijke geschiedenis: Kairos. In de Griekse mythologie is Kairos of Caerus de personificatie van de gelegenheid, het juiste moment. De auteur, Jenny Erpenbeck, en de vertaler, Michael Hofmann, kregen voor dit fantastische werk de Booker Prize van dit jaar.


Thea
26-5-2024 09:44:15

Onze leestafel(s) vol kranten en boeken? Kranten en boeken die betekenis en diepgang geven aan begrippen als ‘lef’, ‘hoop’ en ‘trots’? Hou ze dan betaalbaar voor iedereen en verhoog de BTW niet met 12%! Teken ook de petitie:
21%BTW, een waardeloos idee !
Stand vanmorgen om 9.02 uur: 142.117 ondertekenaars
Stand nu: 143.614


Thea
18-4-2024 12:11:31

En soms vind je al snuffelend op het internet een afspraak en een amandel. En dat naar aanleiding van het het taalgrapje van Henk onderaan de inleiding Albionogram 27. Komt ie:
Een filippine is een amandel met twee pitten. En het was een spel. Wie bij het eten zo'n amandel vond en die deelde met een buur was de stilzwijgende afspraak dat ze elkaar bij de eerstvolgende ontmoeting met de groet "bonjour filippine" zouden aanspreken. Wie dat als eerste deed was de winnaar en kon van de ander een klein geschenk verwachten. De afspraak kon ook zijn dat de twee elkaar zouden schrijven op een bepaalde datum. De afspraak zelf wordt ook filippine genoemd.
Het woord filippine of filippien zou via het Franse philippine afkomstig zijn van het Duitse Philippchen, een verbastering van Viel-Liebchen. Franz Grillparzer schreef hierover het gedicht Die Viel-Liebchen (Philippchen) der Doppel-Mandel.
De eerste filippinepuzzel verscheen op 31 maart 1934 in de Sunday Times en werd bedacht door de Amerikaanse Elizabeth Kingsley.
En dit wisten we al: In een filippinepuzzel zijn sommige vakjes voorzien van een getal; daarbij geldt de regel dat in vakjes met hetzelfde getal dezelfde letter (de dubbele pit) komt te staan.


Nannie Nieland
12-2-2024 13:30:06

Eergisteren las ik de laatste bladzijde van 'Der letzte Satz', het aangrijpende verhaal over de laatste reis van Gustav Mahler, geschreven door Robert Seethaler. In een sobere stijl schetst de auteur scènes uit het leven van de vermaarde componist en dirigent. Aan boord van het schip dat hem van Amerika naar Europa brengt, dringen de herinneringen zich op aan de doodzieke man.

Dit boek is in het Nederlands verschenen onder de titel 'Het laatste deel'. De vertaling is van de hand van Liesbeth van Nes.


Thea
13-11-2023 19:50:30

Mannen en vrouwen, Amerikanen, die het vuur rondom het huis van William K. Hale, ‘King’ genoemd, proberen te blussen. Díe scene is al voldoende om deze film nooit meer te vergeten. Mocht dat beeld je te snel gaan: het wordt nog een keer herhaald. Dit zie je: een volledig brandend scherm, dat trilt van de hitte. De op het scherm dansende zwarte silhouetten zijn de met takken zwaaiende brandblussers. Maar de brand blussen…, dat is uiteindelijk niet de bedoeling: King wil zijn verzekeringsgeld innen. Dansend wordt een nieuw ritueel opgevoerd: ‘witte Amerikanen’ die gewoontegetrouw hun superioriteitsgevoel uitleven. Herinner je dan de beginscène: de Osage Indianen (red-skins), die dansen rondom de uit hun land – de uit hún grond - spattende olie. Een rituele dans om dankbaarheid te tonen. Die olie is een onverwachte en rijk makende vondst voor de Osages.
King en zijn familie eisen die olierechten koste wat kost op. De manier waarop zij de rijkdom willen overnemen is onbelangrijk, het doel is telkens: haal het vuur (‘t leven) uit de Osages. Het is fascinerend te zien, dat al dit geweld gepleegd wordt terwijl er ook sprake is van (vormen) van respect voor de Osages en het ook op liefde gebaseerde huwelijk tussen King’s neef Ernest Burkhart en Osage Mollie Kyle.
Onverschrokken brandt topregisseur Martin Scorsese deze schandvlek uit de Amerikaanse geschiedenis (rond 1920) in je geheugen. 206 minuten lang duurt Killers of the Flower Moon, een verfilming van wat de Osages daadwerkelijk is overkomen. Naar het boek met dezelfde titel van David Grann uit 2017. Nu in de bioscoop!


Nannie Nieland
2-11-2023 14:58:38

Inmiddels heb ik ook de Nederlandse versie van de nieuwste Asterix. Knap vertaald. Voorbeeldje: de naam Vicévertus (vices et vertus = ondeugden en deugden) is Viceversus (variant van vice versa) geworden.


Nannie Nieland
29-10-2023 14:58:14

Vrijdagavond werd ik verrast met de allernieuwste Asterix: L'Iris blanc. Deze keer probeert een zweverige Romeinse influencer de Galliërs te paaien. Heerlijk!


Nannie Nieland
12-8-2023 19:07:52

Nadat ik in de krant had gelezen dat Margriet Heymans was overleden, heb ik drie boeken van haar uit de kast gehaald en herlezen. 'Lieveling boterbloem', 'De prinses van de Moestuin' en 'De wezen van Woesteland'. Heerlijk dwarse lectuur/literatuur, zowel voor kinderen als voor volwassenen.


Thea
2-8-2023 12:49:36

Min of meer toevallig ontdekt: ONZE TAAL
Ik draai nu ongeveer ’n jaartje mee in dit (cryptogrammen) wereldje, daarom vond ik het leuk om te lezen. Voor de al lang(er) meedraaiende JCS-ers kan 't een feest van herkenning zijn!


-maarten. (Arensgenhout)
25-6-2023 13:58:31

Dank voor de prachtige aanvulling, Thea [19-6-2023 19:07:22].


Nannie Nieland
23-6-2023 17:19:20

Eergisteren las ik de laatste bladzijden van een heel ander, gelukkig wel vertaald boek: Het verhaal van Asta, geschreven door Jón Kalman Stefánsson. Het is een IJslandse familiegeschiedenis, waarin een vader en een dochter de hoofdrollen spelen. In prachtige, poëtische beschrijvingen volg je - heen en weer door de tijd - hun belevenissen. Ik heb meteen een ander boek van deze schrijver besteld, zo mooi vond ik het.


Nannie Nieland
23-6-2023 17:12:35

In Parijs kocht ik in de Orangerie, waar in twee zalen door Monet geschilderde waterlelies zijn te bewonderen, een boek van Adrien Goetz waarin deze schilder een onvermoede rol speelt. Het is een soort detective, met de titel 'Intrigue à Giverny'. Heerlijk om te lezen! Jammer genoeg (nog) niet in vertaling beschikbaar, voor zover ik weet.


Thea
19-6-2023 19:07:22

In aansluiting op Maarten’s post (Nomen est Omen 19-6-2023 10:00:33) vond ik dit artikel 'What's in a name? Slavernij en naamgeving in Suriname tijdens de 18e en 19e eeuw. Alex van Stipriaan (1990)
In 1863 moesten in één keer zo'n 40.000 vrijgemaakte slaven van een familienaam worden voorzien. Dat veel plantage-eigenaren de vrijgekomen slaven nog steeds als hun eigendom bleven beschouwen, blijkt uit het feit dat zíj vaak de familienamen kozen en uit de keuze van die naam. Lees daarvoor OSO. Tijdschrift voor Surinaamse taalkunde, letterkunde en geschiedenis
‘n fragment: ‘De emotionele sfeer van die dagen is terug te vinden in namen als: Dankhemel (plantage Petersburg), Dankbaar (plantage Mon Souci), Victorie (plantage Ornamibo), Nooitmeer (plantage Cannawapibo) en ook Vreugde (plantage Groot Chatillon), Blijtschap (plantage Picardie) en Geluk (plantage 't Vertrouwen). Verder voor zichzelf sprekende namen als: Vrij (plantage Houttuin), Vrijman (plantage De Hoop), Vrijland (plantage Pieterszorg), Borgerregt (Coronie) en Burger (plantage Alliance).
Tenslotte een naam, die in vele variaties op vele plantages werd uitgedeeld en waar iedereen gelukkig mee kon zijn: Vrede.’


Thea
29-5-2023 13:46:05

Dit keer geen boek en ook geen film. Gewoon kunst. Waar je weliswaar over kunt lezen maar het gaat bij kunst vooral om zien.
Richard Long (1945- ) is een kunstenaar wiens werk je, waar dan ook, toevallig kunt tegenkomen. Met groot respect voor de natuur maakt hij (o.a.) ‘landmarks’ en ‘footprints’. Hij vormt cirkels of lijnen (paden) van materialen als rotsblokken, stenen, kiezels, zand… Of van boomstronken, takken, bladeren, gras… Stappen worden gezet: hij wandelt door klei, modder of sneeuw. Het worden herkenningspunten, waar je lang of kort bij stilstaat of even ‘met ze mee wilt lopen’. Vaak geeft hij zijn kunst aan de natuur terug en ze vergaat. Deels worden het blijvende museumstukken. Dan worden stenen gelegd op een bijzondere vloer. Uiteindelijk verhuist dit werk ook weer: steen voor steen worden ze in kisten gelegd. In de juiste volgorde…op weg naar ‘ergens’.
Maaskeien, gevonden in de Noordzee, kwam ik tegen op de Portugees natuurstenen vloer in het atrium van het Rijksmuseum in Amsterdam. ‘Graskunst’ in de (gratis toegankelijke) tuinen. Door het maaien komen de vormen. En dan volgt groeien en rijpen…tot 29 oktober.
Richard Long en Rijksmuseum Amsterdam


Thea
4-4-2023 18:17:13

“Elke intelligente social climber zal de wereld waartoe hij (of zij) wenst te behoren doorzien en de mensen met wie hij zich wenst te associëren vroeg of laat minachten. Dat dit tot zelfminachting zal leiden mag evident zijn. Dat geldt voor Tár, en ik vermoed dat het ook voor Bernstein gold.” Aldus Arnon Grunberg in zijn essay TÁR VS NOTES ON AN SCANDAL (beide films) in de Volkskrant van vandaag.
Voor wie niet van film(s) houdt (Tár draait nu in de bioscoop) en hierover wil lezen: Eddy Bellegueule, (1992), heeft zijn wil om zich te onttrekken aan zijn milieu met alles wat hij aan competenties had en met heel zijn ‘zijn’ gerealiseerd. Hij verandert zelfs zijn naam in Éduard Louis en schrijft de roman: VERANDEREN: METHODE (2022). In de epiloog: Ik schrijf omdat ik denk dat ik soms spijt heb, dat ik soms spijt heb afstand te hebben genomen van het verleden, soms weet ik niet zeker of mijn inspanningen iets hebben opgeleverd” en “Ben ik gedoemd om permanent te hopen op een andere leven?”.
Veranderen:methode


Nannie Nieland
29-3-2023 14:31:56

Tussen twee van die drie boeken vond ik een uitdraai van een kort verhaal dat Wim op 11 mei 2002 op Bieslog plaatste. Het heet 'Het stemprobleem' en gaat over de twijfels die meneer Foppe bespringen bij het doornemen van de kieslijst.Ik citeer een stukje:

Hij wist nu helemaal niet meer wat hem volgende week te doen stond. Toch maar weer hokje 1 van lijst 1? Of hokje 1 van de laatste lijst? Om als het ware meneer Glansman alsnog te bedanken voor de leuke uurtjes op tv? Het was pas negen uur, maar meneer Foppe ging nu alvast de melk warm maken in het steelpannetje. Hij moest morgen maar een heel pak volle melk kopen; de komende dagen zou hij nog veel slaapdrankjes nodig hebben.

Toen hij in bed lag en de zaak nog eens overdacht, werd het stemprobleem hem pas goed duidelijk.
Moest hij volgende week voor het eerst in zijn leven gaan stemmen op een meneer die misschien niet door vader werd goedgekeurd?
Of, nog moeilijker: moest hij gaan stemmen op een meneer die niet meer leefde?


Nannie Nieland
29-3-2023 14:15:10

Heerlijk om te (her)lezen: de verhalen van Wim de Bie waarin Meneer Foppe de hoofdrol speelt. Zo aandoenlijk en herkenbaar. Ik vond drie bundels in mijn boekenkast: Meneer Foppe en het gedoe, Meneer Foppe in zijn blootje en Meneer Foppe over de rooie.


Pakketje63
2-3-2023 13:39:44

Mag ik een boek aanraden dat ik van een leesgrage bibliotheek-collega kreeg aangeraden?
Niet te moeilijk, wel aangrijpend is: "De gelijktijdigheid der dingen" al snap je de titel pas ná het lezen. Een Syrische vluchteling kiest voor de Rusland-Finland route en komt terecht in het Noordelijke Finland waar hij een oudere vrouw ontmoet, wiens eigen verhaal zich langzamerhand ontplooit. Erg mooi! Door Frouka Arns, zij is dichteres, en dan voel je in haar taalgebruik.


Nannie Nieland
22-2-2023 13:10:47

Gisteren las ik de laatste - bevreemdende - bladzijden van 'Vang de Haas', een intrigerend boek van Lana Bastasic. Het is prachtig geschreven en uitstekend vertaald, voor zover ik daarover kan oordelen, door Pavle Trkulja. Het is een verhaal over twee Bosnische vrouwen. De ene keert na een lang verblijf in Ierland terug om de andere, haar jeugdvriendin, te halen en met haar naar Wenen te gaan. Episodes van de reis en scènes van vroeger wisselen elkaar af. De puzzelstukjes lijken elkaar aan te vullen, maar laten ook weer los. Er blijft veel in het duister, dat ook een metafoor is voor de oorlog, die niet als zodanig wordt benoemd. Die dreiging, die maar blijft hangen, zal mij bijblijven van dit boek.


Thea
12-2-2023 20:02:34

In deze sluimerende boekenrubriek mag ik misschien af en toe een film aanrader plaatsen, en wel een film die gebaseerd is op een boek. Zo niet: moderator ga je gang.
Op 16 februari gaat The Whale in première. Naar een scenario geschreven door Samuel D. Hunter, gebaseerd op Hunter’s gelijknamige toneelstuk uit 2012. pdf versie van The Whale
Afgezien van het thema verslaving/obesitas zijn er nog meer rode draden in deze film te vinden. Ze zijn samengevoegd in de zin: ‘be authentic’, wees uniek, ben jezelf. In de film houdt Charlie (Brendan Fraser) in een online cursus essays schrijven zijn leerlingen voor niet klakkeloos andermans meningen over te schrijven. Maar er is nog een laag: verloochen jezelf niet. Kies, jong en/of oud je eigen innerlijke drijfveer, hoe zondig (vraatzucht) die ook moge zijn. Waarmee deze film je tevens laat nadenken over het (blind) varen op religieuze drijfveren. Hoe verslaafd is Charlie nu eigenlijk?


Nannie Nieland
28-10-2022 14:40:56

Ondanks de zuinige waardering voor het boek in de NRC heb ik toch Brengschaamte van Jan Siebelink gekocht. De titel, die ik niet zo mooi vond, blijkt de inhoud te dekken. Hoewel het ongeveer hetzelfde verhaal is als in veel andere boeken van deze schrijver, heb ik het (weer) met plezier gelezen.


-maarten. (Arensgenhout)
6-9-2022 21:34:24

@Marly 22-8-2021 11:47:56 - helemaal mee eens. Ik ben tot nét over de helft gekomen (de aanhouder wint) maar heb vandaag besloten "Stemvorken" definitief niet uit te lezen. Het is me te veel keukenmeidenroman en te veel Bouquetreeks.

En dat is jammer. Ik ben altijd een groot Canaponi- én A.F.Th-fan geweest maar het houdt hier denk ik wel op. "De Movo tapes" en "Het schervengericht" waren al langdradige twijfelgevallen, en na "Stemvorken" haak ik definitief af.

Ik mis de sfeer van o.a. "Vallende ouders", "De gevarendriehoek", "Advocaat van de Hanen", en uiteraard van de requiems - waaronder absoluut ook "Tonio". Ik begrijp ook niet waarom de redacteur bij Querido niet heeft ingegrepen: "Zou je dit wel doen?"

Alleen al ... Om de twee regels ... Die ... Drie ... Puntjes ...


NanU, Den Haag
9-7-2022 21:28:53

Aangetrokken door het kitscherige gouden kaftje met een rooie kater op een stapel boeken, ging ik bladeren en dacht Why not.. Een mooie vertelling over het (dubbelzinnig) houden van boeken: The Cat Who Saved Books – Sosuke Natsukawa. Een boekenbon well spent !


Nannie Nieland
25-6-2022 13:35:02

Voor wie van de boeken van de gezusters Brontë houdt: Anjet Daanje heeft een fantastisch boek geschreven vol verhalen waarin allerlei verwijzingen naar het leven en de werken van Charlotte, Emily en Anne zitten: Het lied van ooievaar en dromedaris.



pagina 1/3

Er zijn 2 bezoekers in dit gastenboek.